اختلال دو قطبی

تعریف اختلال

• اختلال دوقطبی چیست؟

اختلال دو قطبی یا بای پولار (Bipolar Disorder) که قبلاً افسردگی مانیا نامیده می شد، باعث نوسانات خلقی شدید می شود و شامل خلق و خوی بالا (مانیا یا هیپومانیا) و خلق و خوی پایین (افسردگی) است. وقتی که خلق شما به جهت دیگر تغییر می کند، ممکن است شما احساس سرخوشی و سرشار از انرژی بودن کنید. تغییرات خلقی ممکن است فقط چندبار در سال رخ دهد یا ممکن است چندبار در هفته رخ دهد. اگر چه اختلال دوقطبی یک شرایط تخریب کننده و طولانی مدت است، شما می توانید با پیروری کردن از یک طرح درمانی، خلق خود را تحت کنترل در بیاورید. در بیشتر موارد، می توان با داروها، تحریک مغزی و مشاوره روانشناسی (روان درمانی) اختلال را کنترل کرد.

• علایم اختلال دوقطبی

  چند نوع اختلال دوقطبی و اختلالات مرتبط با آن وجود دارد. برای هر نوع، علایم اختلال دوقطبی به صورت جزئی و دقیق ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. همچنین، اختلال دو قطبی I و II (اختلال دوقطبی نوع اول و اختلال دوقطبی نوع دوم) ویژگی های خاص دیگری دارند که می تواند بر اساس علایم و نشانه های خاص فرد به تشخیص اضافه شود.

  ملاک های اختلال دوقطبی در DSM٥

  پنجمین راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی (DSM٥) که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده است، ملاک های لازم برای تشخیص اختلال دوقطبی و اختلالات مرتبط را فهرست کرده است. این راهنما توسط مؤسسات ارایه کننده خدمات سلامت روانی برای تشخیص شرایط روانی مورد استفاده قرار می گیرد. ملاک های تشخیص اختلال دو قطبی و اختلالات مرتبط بر اساس نوع خاص اختلال هستند.

   

  اختلال دوقطبی نوع اول (نوع I)

  شما تا کنون حداقل یک دوره مانیا (دوره سرخوشی و انرژی بسیار زیاد) داشته اید. دوره مانیا ممکن است قبل یا بعد از دوره های هیپومانیا (سرخوشی و انرژی زیاد) یا افسردگی اساسی (افسردگی عمیق) وجود داشته باشد. علایم مانیا باعث آسیب جدی به زندگی شما می شود و ممکن است نیاز به بستری شدن وجود داشته باشد.

   

  اختلال دوقطبی نوع دوم (نوع II)

  شما تاکنون حداقل یک دوره افسردگی اساسی (عمیق) داشته اید که حداقل دو هفته طول کشیده و حداقل یک دوره هیپومانیا (مانیای خفیف) داشته اید که حداقل چهار روز طول کشیده است، اما شما هرگز یک دوره مانیا نداشته اید. دوره های افسردگی اساسی یا تغییرات غیرقابل پیش بینی در خلق و رفتار ممکن است باعث ناراحتی یا مشکل در زندگی شما شود.

   

  اختلال خلق ادواری

  شما حداقل دو سال (یا یک سال در کودکان و نوجوانان) دوره های زیادی از علایم هیپومانیا (با شدت کمتر از یک دوره هیپومانیا) و دوره های افسردگی (با شدت کمتر از افسردگی اساسی) داشته اید. در طی آن مدت علایم حداقل در نصف زمان ها وجود داشته است و هرگز علایم برای مدت بیش از دو ماه برطرف نشده است. این علایم منجر به ناراحتی زیاد در حوزه های مختلف زندگی شما می شود.

   

  انواع دیگر

  این طبقه شامل مواردی مثل اختلال دو قطبی و اختلالات مرتبط ناشی از یک بیماری طبی دیگر مانند بیماری کوشینگ، ام اس یا سکته می شود. انواع دیگر شامل اختلال دو قطبی و اختلالات مرتبط ناشی از دارو می شود.

  اختلال دوقطبی نوع دوم (نوع II) شکل خفیف تر اختلال دوقطبی نوع یک (نوع I) نیست و یک تشخیص جداگانه است. در حالی که دوره های مانیا در اختلال دوقطبی نوع اول می تواند شدید و خطرناک باشد، افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع دوم ممکن است برای دوره های طولانی تری افسرده باشند که می تواند منجر به آسیب جدی به زندگی فرد شود.

   

  ملاک های دوره های مانیا یا هیپومانیا

  راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی (DMS٥) ملاک های خاصی برای تشخیص دوره های مانیا و هیپومانیا معرفی کرده است:

  • دوره مانیا یک دوره زمانی متمایزی از خلق است که به طور نابهنجار و دایمی بالا، گشاده یا تحریک پذیر است و حداقل یک هفته طول می کشد (یا در صورت لزوم بستری شدن فرد، مدت اختلال اهمیت نخواهد داشت). این دوره شامل انرژی یا فعالیت های هدف محور افزایش یافته است.

  • دوره هیپومانیا یک دوره زمانی متمایزی از خلق است که به طور نابهنجار و دایمی بالا، گشاده یا تحریک پذیر است و حداقل چهار روز متوالی طول می کشد.

  در حین دوره آشفتگی خلقی و افزایش انرژی یا فعالیت حداقل سه مورد از علایم زیر (اگر خلق فقط تحریک پذیر است، چهار مورد) با شدت قابل ملاحظه ای که نشانگر تغییر بارز نسبت به رفتار معمول فرد است، وجود دارد:

  1. افزایش اعتماد به نفس یا خودبزرگ بینی

  2. کاهش نیاز به خواب

  3. پرحرفی بیش از حد معمول یا احساس فشار برای تداوم صحبت

  4. پرش افکار یا تجربه ذهنی سبقت افکار از یکدیگر

  5. حواس پرتی

  6. افزایش فعالیت های معطوف به هدف (اجتماعی، شغلی و تحصیلی یا جنسی) یا سراسیمگی روانی- حرکتی (فعالیت بدون هدف و بی فایده)

  7. اشتغال مفرط به فعالیت هایی که می تواند پیامدهای دردناک زیادی برای فرد ایجاد کنند (مانند ولخرجی بی حد و حصر، بی مبالاتی جنسی)

   

  برای اینکه یک دوره مانیا در نظر گرفته شود:

  • اختلال خلق آنقدر شدید هست که موجب افت بارز کارکرد اجتماع یا شغلی فرد و یا ضرورت بستری شدن فرد برای پیشگیری از آسیب به خود یا دیگران گردد و یا همراه ویژگی های روانپریشی است.

  • علایم ناشی از اثرات فیزیولوژیک یک ماده (مثلا یک دارو، ماده سومصرفی، سایر درمان ها) یا یک بیماری طبی دیگر نیست.

  برای اینکه یک دوره هیپومانیا در نظر گرفته شود:

  • دوره بیماری آنقدر شدید نیست که باعث افت قابل توجه کارکرد اجتماعی یا شغلی فرد شود یا نیازی به بستری کردن وی داشته باشد. اگر ویژگی های روانپریشی وجود داشته باشند، این دوره قطعا مانیا محسوب می شوند.

  • اختلال خلقی و تغییر کارکرد فرد را دیگران تأیید می کنند.

  • دوره بیماری ناشی از اثرات فیزیولوژیک یک ماده (مانند ماده سوءمصرفی، یک دارو، سایر درمان ها) نیست.

  ملاک های دوره افسردگی اساسی

  راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی (DSM٥) ملاک های تشخیصی برای یک دوره افسردگی اساسی را ارایه کرده است:

  • حداقل پنج مورد یا بیشتر از علایم زیر در طی یک دوره دوهفته ای دیده می شوند و سبب تغییر عملکرد قبلی فرد می گردند. حداقل یکی از علایم موجود باید یا ۱. خلق افسرده و یا ۲. از دست دادن علاقه یا لذت باشد.

  • علایم ممکن است بر اساس گزارش خود فرد باشد یا بر اساس مشاهدات افراد دیگر.

  علایم و نشانه ها شامل این موارد می شود:

  1. خلق افسرده در اکثر ساعات روز و تقریبا تمام روزها (مثلاً احساس اندوه و ناامیدی یا پوچی)

  2. کاهش مشخص علایق یا لذات در تمام یا تقریبا تمام فعالیت­های شبانه ­روزی

  3. کاهش چشمگیر وزن بدون گرفتن رژیم غذایی یا افزایش وزن یا کاهش یا افزایش اشتها در تقریباً همه روزها

  4. بی­خوابی یا پرخوابی در تقریباً همه روزها

  5. سراسیمگی یا کندی روانی- حرکتی

  6. کاهش توانایی تفکر و تمرکز در تقریبا تمام روزها

  7. افکار مکرر مربوط به مرگ (نه فقط ترس از مرگ) یا خودکشی.

  برای اینکه یک دوره افسردگی اساسی در نظر گرفته شود:

  این علایم موجب ناراحتی بالینی قابل توجه یا افت کارکرد شغلی، اجتماعی و سایر جنبه های مهم کارکرد فرد می شود.

  این علایم در اثر عوارض فیزیولوژیک یک ماده یا یک بیماری طبی دیگر ایجاد نشده است.

  دیگر نشانه ها و علایم اختلال دوقطبی

   

  نشانه ها و علایم اختلال دوقطبی نوع اول و دوم ممکن است شامل ویژگی های دیگر شود:

  • پریشانی و اضطراب: داشتن اضطراب از قبیل نگرانی، تنش یا ناآرامی، داشتن اشکال در تمرکز به دلیل نگرانی، ترس از اینکه چیزی دردناک ممکن است رخ بدهد یا احساس اینکه نمی توانید خود را کنترل کنید.

  • ویژگی های مختلط: داشتن ملاک های یک دوره مانیا یا هیپومانیا، به علاوه داشتن بعضی یا همه علایم دوره افسردگی اساسی در یک زمان.

  • ویژگی های ملانکولیک: از دست دادن لذت در همه یا بیشتر فعالیت ها و نداشتن احساس بهتر شدن حتی وقتی که چیز خوبی رخ می دهد.

  • ویژگی های آتیپیک: تجربه علایمی که در یک دوره افسردگی اساسی رایج نیستند از قبیل بهبود معنادار خلق وقتی که چیز خوبی رخ می دهد.

  • کاتاتونیا: به محیط واکنش نشان نمی دهید، بدن را در یک موقعیت غیرمعمول نگه می دارید، صحبت نمی کنید، یا حرکات یا گفتار شخص دیگری را تقلید می کنید.

  • شروع پیرازایمانی: علایم اختلال دوقطبی که در زمان بارداری یا چهار هفته بعد از زایمان رخ داده باشد.

  • الگوی فصلی: یک الگوی مادام العمر از دوره های مانیا، هیپومانیا یا افسردگی اساسی که با فصول مختلف تغییر می کند.

  • چرخه سریع: داشتن حداقل چهار دوره نوسان خلقی در یک سال یا بهبودی کامل یا جزئی علایم در بین دوره های مانیا، هیپومانیا یا افسردگی اساسی.

  • روان پریشی: دوره های شدیدی از مانیا یا افسردگی (اما نه هیپومانیا) که منجر به کناره گیری از واقعیت می شود و شامل علایم غلط و نادرست اعتقاداتی که عمیقاً باور شده است (هذیان ها) و شنیدن یا دیدن چیزهایی که وجود ندارد (توهمات)، می شود.

  علایم اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان

  ملاک هایی مشابه با بزرگسالان برای تشخیص اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان مورد استفاده قرار می گیرد. کودکان و نوجوانان ممکن است دوره های متمایزی از افسردگی اساسی، مانیا یا هیپومانیا داشته باشند که در بین آنها ممکن است به رفتار معمولی خود بازگردند، اما  همیشه اینطور نیست و خلق ممکن است در دوره های حاد به سرعت تغییر کند.

  شناسایی علایم اختلال دوقطبی در کودکان و نوجوانان دشوار است. اغلب گفتن اینکه آیا این بالا و پایین رفتن های خلق نرمال است یا در نتیجه یک استرس یا شوک است یا علامتی از یک مشکل سلامت روانی دیگر است دشوار است. اختلال دوقطبی در کودکانی معمولا منجر به اختلالات روانی دیگر هم می شوند.

   

  چه زمانی به دکتر نیاز داریم؟

  اگر شما هر گونه علامتی از افسردگی و مانیا دارید به متخصص رجوع کنید. اختلالات دوقطبی خود به خود خوب نمی شوند. کمک گرفتن از متخصصی که در زمینه اختلالات دوقطبی تخصص دارد می تواند به شما در کنترل کردن این اختلال کمک کند.

  بسیاری از افرادی که اختلال دوقطبی دارند درمانی را که لازم دارند دریافت نمی کنند. با وجود خلق افراطی، افرادی که اختلال دوقطبی دارند اغلب نمی دانند که ناپایداری خلقی آنها تا چه اندازه زندگی آنها و زندگی کسانی را که دوست دارند، تحت تأثیر قرار می دهد.

  اگر شما مانند افرادی هستید که اختلال دوقطبی دارند، ممکن است که از احساسات سرخوشی و چرخه هایی که در آنها سازنده تر هستید لذت ببرید. به هر حال، این سرخوشی همیشه به دنبال خود یک افت هیجانی دارد که می تواند شما را افسرده و فرسوده رها کند و ممکن است برای شما مزاحمت های اقتصادی، قانونی و رابطه ای ایجاد کند.

  اگر شما راغب به دریافت درمان اختلال دوقطبی نیستید، به یک دوست یا کسی که دوست دارید یا یک متخصص یا یک رهبر مذهبی یا هر کس دیگری که به او اعتماد دارید، رجوع کنید. این شخص ممکن است به شما در برداشتن گام های اولیه برای درمان اختلال دوقطبی موفق کمک کند.

• علت اختلال دوقطبی

  دلیل اصلی اختلال دوقطبی ناشناخته است، اما چندین عامل ممکن است نقش داشته باشند که شامل این موارد می شود:

  • تفاوت های زیست شناختی. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی به نظر می رسد که دارای تغییرات فیزیکی در مغزشان هستند. اهمیت این تغییرات هنوز مشخص نیست، اما در نهایت ممکن است به مشخص کردن دلایل کمک کند.

  • انتقال دهنده های عصبی. یک عدم تعادل در مواد شیمایی طبیعی در مغز که انتقال دهنده عصبی نامیده می شود، به نظر می رسد که نقشی معنادار در اختلال دوقطبی و دیگر اختلالات خلقی بازی می کنند.

  • صفات وراثتی. اختلال دوقطبی در افرادی که در بستگان درجه یک خود از قبیل خواهر و برادرها و والدین بیمار دوقطبی دارند، رایج تر است. پژوهشگران به دنبال یافتن ژن هایی هستند که ممکن است در اختلال دوقطبی نقش داشته باشند.

• عوامل تشدید کننده اختلال دوقطبی

  عواملی که ممکن است ریسک گسترش اختلال دوقطبی را افزایش دهند یا به عنوان یک تحریک کننده برای اولین دوره این اختلال عمل کنند، شامل این موارد می شوند:

  1. داشتن بستگان درجه اول مبتلا به اختلال دوقطبی مانند والدین و یا خواهر و برادر

  2. دوره هایی از تجربه استرس بسیار زیاد

  3. سوءاستفاده دارو یا الکل

  4. تغییرات اساسی زندگی از قبیل مرگ کسی که دوستش داریم یا دیگر تجربه های شوک آور

   

  شرایطی که معمولاً با اختلال دوقطبی رخ می دهد

  اگر شما اختلال دوقطبی دارید، همچنین ممکن است شرایط سلامتی خاصی داشته باشید که قبل یا بعد از تشخیص اختلال دوقطبی تشخیص داده شده باشند. چنین شرایطی نیاز به تشخیص و درمان دارند، زیرا آنها ممکن اختلال دوقطبی را بدتر کنند یا اثربخشی درمان اختلال دوقطبی را کمتر کنند. این شرایط پزشکی خاص شامل این موارد می شود:

  • اختلالات اضطرابی. مثال های این اختلال شامل اختلال اضطراب اجتماعی و اختلال اضطراب فراگیر می شود.

  • اختلال استرس پس از سانحه (PTSD). بعضی از افرادی که مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه هستند، دارای اختلال دوقطبی هم هستند.

  • اختلال کم توجهی- بیش فعالی (ADHD). اختلال کم توجهی- بیش فعالی علایمی دارد که با اختلال دوقطبی همپوشی دارد. به همین دلیل، تمیز اختلال دوقطبی از اختلال کم توجهی- بیش فعالی دشوار است. گاهی اوقات یکی با دیگری اشتباه گرفته می شود. در بعضی موارد، یک شخص ممکن است با هر دو اختلال تشخیص داده شود.

  • اعتیاد یا سوءمصرف مواد. بسیاری از افرادی که مبتلا به اختلال دوقطبی هستند، همچنین ممکن است مشکلات الکلی، تنباکویی و دارویی داشته باشند. داروها و الکل ممکن است که ظاهراً علایم را خفیف کنند، اما در واقعیت افسردگی یا مانیا را تحریک، طولانی تر یا بدتر می کنند.

  مشکلات سلامت فیزیکی. افرادی که مبتلا به اختلال دوقطبی هستند به احتمال بیشتری مشکلات سلامتی خاص دیگری از قبیل بیماری قلبی، مشکلات تیروئید یا چاقی دارند.

• عوارض اختلال دوقطبی

  اگر برای درمان اختلال دو قطبی اقدامی صورت نگیرد می تواند منجر به مشکلات جدی شود که هر حوزه از زندگی شما را تحت تأثیر قرار می دهد. عوارض شامل این موارد می شود:

  • مشکلات مرتبط با مصرف دارو و الکل

  • خودکشی و تلاش برای خودکشی

  • مشکلات قانونی

  • مشکلات اقتصادی

  • مشکلات رابطه

  • انزوا و تنهایی

  • کار یا عملکرد تحصیلی ضعیف

  • غیبت مکرر از کار یا مدرسه

• شروع درمان اختلال دوقطبی

  برای شروع درمان اختلال دوقطبی، شما ممکن است کار خود را با ملاقات با یک متخصص یا تیمی از متخصصین (روانپزشک و روانشناس) شروع کنید.

  قبل از ملاقات، فهرستی را درست که شامل موارد زیر باشد تهیه کنید:

  • هر علامتی که شما داشته اید. شامل هر چیزی که ممکن است حتی نامربوط باشد.

  • اطلاعات شخصی کلیدی. شامل هر استرس یا تغییرات اساسی که اخیرا در زندگی شما رخ داده است.

  • همه داروها. ویتامین ها یا هر داوری دیگر که شما مصرف کرده اید به همراه دوز آنها.

  • سؤالاتی که می خواهید از دکتر خود بپرسید.

  در صورت امکان از یکی از اعضای خانواده یا یکی از دوستانی که با او مدتی زیادی ارتباط داشته اید، بخواهید که به شما اطلاعات اضافی درباره خودتان بدهد یا چیزهایی را که شما فراموش کرده اید، به شما یادآوری کند.

   

  بعضی از سؤالات اساسی که می توانید از دکتر خود بپرسید شامل این موارد می شود:

  • آیا من اختلال دوقطبی دارم؟

  • آیا دلایل دیگری برای علایم من وجود دارد؟

  • برای تشخیص اختلال دوقطبی چه آزمون هایی نیاز است که انجام دهم؟

  • چه روش هایی برای درمان اختلال دوقطبی وجود دارد؟ شما کدام درمان ها را پیشنهاد می کنید؟

  • درمان اختلال دوقطبی که شما پیشنهاد داده اید، چه عوارض جانبی دارند؟

  • چه رویکردهای جایگزینی برای رویکرد اولیه ای که شما برای درمان اختلال دوقطبی پیشنهاد کرده اید، وجود دارد؟

  • من این شرایط سلامتی خاص را دارم. چگونه می توانم در مجموع این شرایط را به بهترین نحو مدیریت کنم؟

  • آیا جایگزین دیگری برای درمان اختلال دوقطبی با دارو وجود دارد؟

  • آیا بروشور یا متنی چاپ شده در رابطه با علایم و درمان اختلال دوقطبی دارید؟

  دکتر از شما چه چیزهایی می خواهد؟

  • اولین باری که به نشانه های افسردگی، مانیا یا هیپومانیا توجه کرده اید کی بوده است؟

  • خلق شما چقدر تغییر می کند؟

  • آیا تا کنون افکار خودکشی داشته اید وقتی که خلق شما پایین می آمده و غمگین می شدید؟

  • آیا علایم اختلال دوقطبی به زندگی روزمره شما آسیب وارده کرده است؟

  • آیا در بستگان شما کسی هست که مبتلا به اختلال افسردگی اساسی یا اختلال دوقطبی باشد؟

  • شرایط جسمی و روانی شما به چه صورت است؟

  • آیا شما الکل، سیگار یا مواد مصرف می کنید؟

  • در طول شبانه روز چقدر می خوابید؟ آیا در طول زمانه تغییر کرده است؟

  • چه چیزهایی علایم اختلال دوقطبی را در شما بدتر می کند؟

  • چه چیزهایی علایم اختلال دوقطبی را در شما بهتر می کند؟

• تشخیص اختلال دوقطبی

  فرآیند تشخیص اختلال دوقطبی توسط متخصصین کلینیک انجام خواهد شد (روانپزشک و یا روانشناس). به منظور تشخیص دقیق تر ممکن است متخصص به شما اجرای چند آزمون را پیشنهاد نماید.

  مهمترین آزمون ها برای تشخیص اختلال دوقطبی:

  • مقیاس درجه بندی دوقطبی افسردگی (BDRS)

  • تست افسردگی بک

  • تست افسردگی همیلتون

• درمان اختلال دوقطبی

   

  درمان اختلال دوقطبی در گروه آتیه درخشان ذهن توسط تیمی از متخصصین انجام می شود. مزیت این رویکرد تیمی، ارایه درمان اختلال دوقطبی به صورت چندجانبه به افراد مبتلا می باشد. ارایه درمان چندجانبه منجر به هم افزایی اثرات درمانی می شوند و درمان اختلال دوقطبی را سریع تر و اثربخش تر می کند.

   

  روش های درمان اختلال دوقطبی

  • تحریک مغز با استفاده از دستگاه TMS

  • تحریک الکتریکی مغز با استفاده از دستگاه tDCS

  • بیوفیدبک

  • روان درمانی

  • دارو درمانی. تعدادی از داروها برای درمان اختلال دوقطبی مورد استفاده قرار می گیرد. نوع و دوز دارو بر اساس علایم اختلال دوقطبی تجویز می شود. داروها شامل این موارد می شود:

  1. داروهای تثبیت کننده خلق. خواه اختلال دوقطبی نوع اول، خواه اختلال دوقطبی نوع دوم داشته باشید، به داروهای تثبیت کننده خلق برای کنترل دوره های مانیا و هیپومانیا نیاز دارید. تثبت کننده های خلق شامل این موارد می شود: لیتیوم، والپرویک اسید، دیوالپروئکس سدیم، کاربامازپین و لاموتریژین.

  2. داروهای ضدروان پریشی. اگر علایم افسردگی یا مانیا علی رغم درمان با داروها ادامه پیدا کند، از داروهای ضد روان پریشی از قبیل الانزاپین، ریسپریدون، کواتیاپین، آریپیپرازول، زیپرازیدون، لوراسیدون، یا آسناپین کمک گرفته می شود.

  3. داروهای ضدافسردگی. ممکن است متخصص از داروها های ضدافسردگی برای درمان علایم افسردگی استفاده کند. از آنجایی که داروهای ضدافسردگی می توانند دوره مانیا را تحریک کنند، معمولا همراه با تثبیت کننده های خلق یا ضدروان پریش ها تجویز می شود.

  4. داروهای ضدافسردگی- ضدروانپریشی. این داروها به عنوان درمان افسردگی و تثبیت کننده خلق استفاده می شوند.

  5. داروهای ضداضطراب. بنزودیازپین ها ممکن است به درمان اضطراب کمک کنند و خواب را بهبود ببخشند. بنزودیازپین ها عموماً برای کاهش اضطراب فقط برای یک دوره کوتاه مورد استفاده قرار می گیرند.

• پیشگیری از اختلال دوقطبی

  راه قطعی جهت پیشگیری از اختلال دوقطبی وجود ندارد. به هر حال، دریافت درمان در مراحل اولیه ظهور علایم می تواند از بدتر شدن اختلال دوقطبی یا دیگر اختلالات روانشناختی پیشگیری نماید. اگر روی شما تشخیص اختلال دوقطبی گذاشته شده است، چندین راهبرد می تواند در پیشگیری از اینکه علایم خفیف به دوره های کامل افسردگی یا مانیا تبدیل شود، کمک کند:

   

  • به علایم هشدار توجه کنید. توجه به علایم دوره های افسردگی و مانیا در همان اوایل بروز علایم، می تواند در پیشگیری از اینکه دوره ها بدتر شود، کمک کننده باشد. شما و کسانی از که شما مراقبت می کنند می توانید الگوی اختلال دوقطبی و چیزهایی را که اختلال شما را تحریک می کنند، شناسایی کنید. اگر احساس می کنید که در حال وارد شدن به دوره های مانیا یا افسردگی هستید با دکتر خودتان تماس بگیرید. از خانواده یا دوستان بخواهید که در صورت دیدن علایم دوره های شما، به شما اخطار بدهند.

  • از مواد و الکل اجتناب کنید. مصرف الکل و مواد می تواند علایم شما را بدتر کند و احتمال عود علایم را افزایش دهد.

  • داروهایتان را همانگونه که به شما گفته شده است، مصرف کنید. ممکن است شما وسوسه شوید که درمان خود را قطع کنید، اما این کار را نکنید. قطع درمان اختلال دوقطبی می تواند عواقب فوری داشته باشد (ممکن است بسیار افسرده شودید، افکار خودکشی به سراغ شما بیاید یا وارد دوره های افسردگی یا مانیا شوید).

  • قبل از اینکه داروهای دیگری مصرف کنید، با دکترتان آن ها را بررسی کنید. قبل از اینکه داروهایی را که توسط متخصصین دیگر تجویز شده اند مصرف کنید، با دکتر متخصص خود (متخصص اختلال دوقطبی) تماس بگیرید و از او مشورت بگیرید. گاهی اوقات داروهای دیگر دوره های افسردگی و یا مانیای شما را تحریک می کنند.

• خلاصه اختلال دوقطبی

  کلید واژه ها: افسردگی مانیا، مانیا، هیپومانیا

  متن: اختلال دو قطبی باعث نوسانات خلقی شدید می شود که شامل خلق و خوی بالا (مانیا یا هیپومانیا) و خلق و خوی پایین (افسردگی) است. وقتی که خلق شما به جهت دیگر تغییر می کند، ممکن است شما احساس سرخوشی و سرشار از انرژی بودن بکنید. تغییرات خلقی ممکن است فقط چند بار در سال رخ دهد یا ممکن است چند بار در هفته رخ دهد. اگر چه اختلال دوقطبی یک شرایط تخریب کننده و طولانی مدت است، شما می توانید با پیروری کردن از یک طرح درمانی، خلق خود را تحت کنترل در بیاورید. در بیشتر موارد، اختلال دوقطبی را می توانید با داروها، تحریک مغزی، بیوفیدبک و مشاوره روانشناسی (روان درمانی) تحت کنترل در بیاورید.